او را ميشناسيد؛ حتما تصوير و گزارشهايش را ديدهايد. محال است كه نديده باشيد. او «اقبال واحدي» است؛ مردي كه شايد در ايران جايي نمانده كه پاي او به آنجا نرسيده باشد.
خروج من از ایران برای بهتر زندگی کردن نبوده است بلکه از ابتدا هدفم این بوده که اطلاعات و تجاربی را در زمینه موسیقی درک کرده و پاپ مدرن را در ایران به مردم کشور خودم ارائه دهم.
بهرام رادان که این روزها آلبوم موسیقیاش را با نام «روی دیگر» روانه بازار کرده است، میگوید:« نه آواز خوان هستم و نه قصد آواز خوانی داشتم.» نام بهرام رادان تا امروز به عنوان بازیگر در عرصه هنر شنیده شده است.
آقای پرستویی همه نقش ها را می تواند بازی کند. نقش هایی که مثلا برد پیت ممکن است خیلی از آنها را نتواند بازی کند. اما برد پیت خیلی معروف است چون یک بازیگر بین المللی است و در سینمای آمریکا بازی می کند.
در اولین جشنواره فجری كه بعد از سینمایی شدنش برگزار شد، «زرشك زرین» را از آن خود كرد و در آخرین جشنواره فجری كه در آن شركت كرد، «سیمرغ بلورین» را به خانه برد.
بهرام رادان می گوید روی استیج ایستادن رویای دوران نوجوانی و جوانی است. می گوید اگر قرا بود بین سینما و موسیقی یکی را انتخاب کند، انتخابش حتما موسیقی بود. اما واقعا او برای ماندگاری آمده است؟
هنوز هم به پروژه هایی فکر می کنم که روی آنها کار کرده ام و بنا بر هر دلیلی متوقف شده اند؛ من فیلم هایی را که نتوانسته ام بسازم، از آنهایی که ساخته ام بیشتر دوست دارم.
زوج برومند و رشیدی نزدیك به 45 سال است كه با هم زندگی میكنند. برومند را بچههای دهه 50 با اجراهای گرمش بهعنوان مجری برنامه كودك میشناسند. داوود رشیدی را هم كه دیگر كسی نیست كه نشناسد.